ANTWERP ART WEEKEND KiH

 

 

Voor Leen Vandierendonck vormde nog niet zo lang geleden een persoonlijke herinnering de basis van haar oeuvre, dat zich in een razend tempo ontwikkelt. Het was de herinnering aan het blauw-wit geruite picknick tafelkleed van haar grootmoeder, dat in een droombeeld rond een kerktoren zweefde. Het tafelkleed werd een archetype in haar werk, een basisvorm die geleidelijk evolueert tot vlakken en structuren in een groeiend kleurenpallet, in uiteenlopende materialen en in een uitdijende ruimte.

 

In haar eerste tekeningen gaf Leen het blauw geruite tafelkleed een rechthoekige vorm. Een vorm alsof een laken over een tafel was geworpen waar de poten onder vandaan waren gezaagd. De tafellakens lijken te zweven, in kleine groepen die zich volgens een onbekende logica samenvoegen. Zoiets als een vlucht ganzen die zich groepeert en hergroepeert in de lucht, op weg van noord naar zuid of andersom.

Het geruite patroon is niet gerelateerd aan huiselijke gezelligheid of gewaardeerd om zijn decoratieve waarde, maar vormt eerder een verbintenis naar de wetenschap. Het is één van de oudste geometrische patronen die de mens heeft voortgebracht, getuige een met ruitjes ingekerfde oker steen die in de Blombos Cave in Zuid-Afrika werd gevonden. De steen wordt gezien als bewijs van de cognitieve complexiteit die 70.000 tot 100.000 jaar voor onze jaartelling al ontstond. Het doet aan wiskunde denken, aan een poging om een structuur te vinden waar het leven/de wereld op is gebaseerd.

 

Het zoeken naar een ideale structuur is ook wat Leen motiveert in dit beeldende werk. Haar tekeningen en schilderijen zijn een soort intuïtieve wiskunde, gebaseerd op verzamelingen en vlakken die ze in een 2-dimensionaal perspectief geordent. De vlakken zijn meestal geruit of gekleurd. Die kleur raakt aan het onbewuste, het intuïtieve en werkt in op de emotie, verdiept de poging tot ordening en verbindt met het collectief bewustzijn.

De werken ontstaan in reeksen en worden verzamelingen rondom één bepaald uitgangspunt in materiaalgebruik, plaatsing in de ruimte en compositie. Leen nummert ze minutieus, als om ze te archiveren. Zo worden de werken weer deel van de grotere structuur van het oeuvre.

 

Het meest recente werk refereert onder andere aan ‘dark matter’. Volgens theoretische fysici die onderzoek doen naar ‘dark matter’ en extra dimensies, zou 69% van het heelal bestaan uit donkere energie, 26% uit donkere materie en slechts 5% uit atomen. Die 5% vormen de zichtbare wereld. Leen vergelijkt haar beeldende zoektocht met die van de fysici. “Ik zoek, net als zij, naar het tastbaar maken van wat we niet zien, de ideale structuur, de perfecte verzameling in een wereld die een simulatie kan zijn en daardoor in de kern misschien zelf niet tastbaar is.”

 

Leen Vandierendonck (BE, 1971) woont en werkt in Maarkedal. Opgeleid tot interieurarchitecte aan Sint-Lucas in Gent, besloot ze in 2014 het roer om te gooien en leerde zichzelf schilderen. Sinds 2016 is haar werk te zien in groepstentoonstellingen.

Claudine Hellweg, april 2018

© 2019, all rights reserved, Leen Vandierendonck, Visual Artist